Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych

Niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna

I nie jest do końca rozumiana.

 

Autyzm, upośledzenie umysłowe

To przykłady najtrudniejszych chorób.

 

Niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna

Ta, którą widać łatwo jest zrozumieć i wybaczyć.

 

Nie oceniaj ludzi po wyglądzie.

Czasem  w zwykłym ciele jest inny umysł.

Zobacz go!

                                                                       JOHN LYONS, klasa IIa


UCZUCIE W MROKU

 

W parku na ławeczce siedzi człowiek młody

W którą stronę patrzy?

Może tam – na schody?

Tam dziewczyna piękna

Idzie krok po kroku

Czy on ją zobaczy?

Czy odnajdzie w mroku?

 

Chłopak w swojej dłoni

Trzyma piękny kwiat

Na takie uczucie

Czekał wiele lat!

 

Dziewczyna podbiega, czule go całuje

On wstaje,

Swoją ukochaną mocno obejmuje.

 

Te dni nienawiści

I te gorzkie słowa

Które wciąż wracały

Ciągle… wciąż…. Od nowa…

 

Już ich nie pamięta

Teraz kocha życie

O takiej miłości

Dawno marzył skrycie.

 

Wstają razem z ławki

Trzyma ją za ramię

Czarne okulary – oto jego znamię

Chodź jej nie zobaczy

Czuje się szczęśliwy

Los okazał się w końcu

Choć trochę sprawiedliwy!

                                                                                  DAMIAN STUDNICKI, klasa IIa


 

Niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna.

            Czy niepełnosprawność zawsze jest widoczna? Czy ludzie upośledzeni są skazani na wykluczenie z życia społecznego i „bycie kimś gorszym, nienormalnym”? Czy niepełnosprawność zawsze musi ograniczać? A może wcale nie czyni życia gorszym, tylko pomaga dostrzegać jego zalety? I w końcu, czy ludzie upośledzeni naprawdę tak bardzo różnią się od tych zdrowych? Na te, moim zdaniem wyjątkowe trudne pytania, postaram się odpowiedzieć w swojej pracy.

            Według mnie, niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna. Jednakże można różnie rozumieć powyższe zdanie – wprost lub metaforycznie. Najpierw chciałabym rozważyć ten drugi aspekt. Większość osób upośledzonych różni się od tych zdrowych wyglądem – jak na przykład ludzie z Zespołem Downa. Gdy na nich spojrzymy, od razu widzimy ich niepełnosprawność. Uważam jednak, że oni tak naprawdę myślą i czują jak zdrowi ludzie, ale nie potrafią tego wyrazić, a właśnie to czyni ich upośledzenie w pewnym sensie mniej widocznym. Tylko my musimy chcieć to dostrzec. Znakomicie to wszystko opisuje książka Doroty Tyrakowskiej pod tytułem  „ Poczwarka”. Zachęcam do jej przeczytania – ta powieść  uczy tolerancji oraz akceptacji, a także pomaga zrozumieć często irracjonalnie zachowania osób upośledzonych.

            Teraz zajmę się tym drugim, bardziej „przyziemnym” aspektem tego, że niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna. Na przykład, jeśli ktoś stracił nogę lub rękę, można ja zastąpić protezą. Poza tym dziś medycyna stoi na takim poziomie, że da się przeszczepić praktycznie wszystko – nawet twarz. Operacje potrafią też usunąć wiele tak zwanych upośledzeń fizycznych. Nawet jeśli ktoś miał problem ze zrozumieniem lub nie zgadzał się z moim poprzednim argumentem, to teraz nie powinien mieć żadnych wątpliwości – medycyna  z pewnością czyni wiele upośledzeń mniej widocznymi.

            Może trudno  w to uwierzyć, ale niepełnosprawność też inspiruje oraz rozwija. Wiele upośledzonych osób potrafi cieszyć się życiem, a z kolei dużo ludzi zdrowych to pesymiści, którzy wręcz wynajdują sobie problemy. Przykładem optymisty nigdy nie tracącego hartu ducha jest Nick Vujuc – znany niepełnosprawny bez rąk i nóg. W swoich kazaniach namawia on innych ludzi do naśladowania przyjętej przez niego postaci życiowej. Czytając jego wypowiedzi, nigdy nie pomyślałabym, że jest on w taki sposób upośledzony. Inny przykład osoby, którą niepełnosprawność rozwija i inspiruje, to Jan Mela. Stracił on w wyniku porażenia prądem elektrycznym rękę oraz nogę. Nie przeszkodziło mu to jednak w spełnianiu swoich marzeń – udało mu się zdobyć oba bieguny. On i wiele innych osób prezentowaną przez siebie postawą oraz optymizmem czynią swoje upośledzenie praktycznie niewidocznym.

            Niepełnosprawność nie zawsze jest widoczna, ponieważ często ludzie upośledzeni, choć różnią się od tych zdrowych wyglądem, to myślą i czują tak jak oni, mimo ze nie potrafią tego wyrazić. Poza tym dziś medycyna stoi na takim poziomie, iż brak większości części ciała można zastąpić protezą. Również wiele upośledzeń można usunąć za pomocą operacji. Niepełnosprawność coraz częściej staje się też inspiracją oraz okazją do rozwijania umiejętności i pasji.

                                                                                                          Edyta Żelazko, klasa IIIa

1 procent

SPInKA

 

SOT baner

DSDI

Sponsor

Budżet obywatelski: 1 maja rusza przyjmowanie wniosków

 

BIP